De handtekening van Maxwell Boadi

Tijdens mijn bezoek aan Art Dubai kwam ik werk tegen van de beroemde kunstenaar uit Ghana: Ablade Glover. Na een zoektocht en vele telefoontjes vond ik zijn atelier en galerie in Accra: The Artists Alliance Gallery.

IMG_6967

Daar aangekomen was ik niet alleen onder de indruk van zijn werk maar ook van andere kunstenaars aan wie hij een platform bied. Éen ervan sprong bij mij in het oog: Maxwell Boadi. Met name omdat hij de enige in de galerie was die met houtskool werkte.

IMG_6974 IMG_6972 IMG_7236 IMG_7242IMG_0212

Vol enthousiasme vertelde Ablade over deze veelbelovende artiest, zijn unieke eigen stijl en winnaar van de “best upcoming artist” in Ghana. Onmogelijk om iemand zijn adres te krijgen, straatnaam, laat staan huisnummers want die bestaan eenvoudigweg niet. Uiteindelijk kwam ik in contact met Maxwell. We hebben afgesproken in de lobby van het hotel. Met een glimlach waarbij iedere tandpastareclame verbleekt komt hij met uitgestoken hand naar me toe. Wit t-shirt, blote voeten in de slippers. “Dit is toch een malaria gebied”, hoor ik mezelf denken. Zijn de locals immuun voor deze mug? Ik zit in ieder geval met lange mouwen en stevig ingecrèmde enkels in zijn auto. Better safe than sorry.

IMG_9178

Het straatbeeld is typisch Afrikaans: moordend verkeer, talloze eettentjes, ontelbare werkplaatsjes, telefoonwinkels en veel, heel veel kinderen die mij allemaal het V-teken toezwaaien. Vrouwen met schalen op hun hoofd slalommen door het verkeer en wasknijperverkopers tikken tegen mijn raam terwijl we minutenlang voor het stoplicht wachten. Maxwell vertelt over de stad Accra, de corrupte overheid, de grenzeloze bureaucratie. Een voorbeeld daarvan is meteen merkbaar in de auto: wegen houden plotseling op, of je kunt niet verder vanwege de enorme kuilen, gevuld met water of niet. Toch klinkt hij niet verbitterd, hij lacht soms zelfs om de situatie. Wellicht is dit de enige manier om niet gefrustreerd te worden. Behendig stuurt hij zijn auto richting zijn huis. Een eenvoudige woning achter een groot stalen hek. Wat opvalt is hoe schoon het is ten opzichte van de straat buiten de poort. Kinderen verdringen zich voor de auto. Met lichte verbazing staren ze mij aan, gniffelen en proberen mijn aan dacht te trekken. Enigszins verlegen blijven ze op afstand totdat ik mijn camera tevoorschijn haal. De verlegenheid verdwijnt in de felle zon en maakt plaats voor bijna ruzie over wie er op de foto moet. De groepsfoto brengt uitkomst. Iedereen blij!

IMG_9182 IMG_9183

We gaan naar binnen.De woonkamer is eenvoudig maar licht. Warm ook. Maxwell verontschuldigt zich; er is geen stroom, dus ook geen airco. De “powercuts” zijn een gevolg van het constante geruzie in de politiek. De bevolking zucht maar staat machteloos. Mijn bewondering stijgt: hoe moeilijk is het niet om in deze omstandigheden te moeten werken. Hij is niet verzekerd van continu stroom en de klamme hitte werkt ook niet meteen mee de verf snel te laten drogen. Op mijn telkens ” ja maar” antwoordt Maxwell geduldig” we manage, there is no choice”. Ik kijk rond en ben verbaasd over zo veel mooi werk. Soms typisch Afrikaans, soms heel universeel. Fel kleurgebruik en zijn speciale techniek komen overal terug. Hij gemaakt gebruik van het paletmes en onderscheidt zich hiermee van de rest.

IMG_9960 The peace revolution IMG_9955 IMG_9948

Hij raakt geïnspireerd door groepen mensen, dieren. Wanneer hij naar de markt gaat en de “crowds” ziet dan kan hij niet wachten om naar huis te gaan en te schilderen. Hij wil zijn eigen realiteit scheppen in de realiteit die hij net op de markt heeft gezien. Een realiteit met vele lagen. Daarbij zijn kleuren voor hem als zuurstof voor de longen. “Life is color and color is art”. Bijna eerbiedig spreekt hij deze woorden uit. Hij verduidelijkt: ” the way you treat the color shows your understanding in the art”. We kijken samen naar een doek aan de muur. Grote paletstreken geven figuren weer, gebouwen, een markt misschien. Hij heeft het doek express geen titel gegeven omdat de titel tekort zou doen aan wat het doek weergeeft. Hoe langer we blijven kijken, hoe meer we ontdekken.

IMG_0215

Naast mij is zijn dochtertje gaan zitten. Haar armpje stevig tegen de mijne gedrukt. Zwart naast wit. Ze telt de haartjes op mijn arm en blijft maar wrijven met een kinderlijke verbazing die je nog maar zelden ziet. Verwondering eerder. Dit slaat snel om in enthousiasme wanneer ik voorstel een selfie te maken!

IMG_0217

Maxwell vertelt over zijn nieuwe opdracht voor het Hillcrest hotel in Accra. Het werk wat ik vandaag meeneem heeft hij moeten “beschermen” tegen de eigenaar van het hotel. Die had er grootse plannen mee. Ondanks het vele en felle kleurgebruik ontdek ik niet veel wit in zijn doeken. Dat heeft een praktische reden. Het wit waarmee hij het liefste werkt is erg schaars en moet soms ingevoerd worden. Dat zorgt soms voor vertraging. Weer eens blijkt wat voor strijd hij soms moet leveren, een geduld dat hij moet opbrengen om een doek te maken. Donker en somber is zijn werk echter nooit. Leven is tenslotte kleur en kleur is kunst. Met die gedachte en zijn eigen dynamische stijl zet Maxwell zijn handtekening onder het doek, onder het leven! Het is tijd om te gaan. Voorzichtig draagt hij het werk naar buiten, naar de auto. Ver komen we niet: de auto is kapot….

IMG_7094

Gerard 2015

Voor meer informatie contact: galleryb@blijenberg.com

 

Leave a Reply